Podwydział Odkryć Flory

[Robert Drenin]

W niniejszym wątku można zgłaszać odkrycia dotyczące flory. Można narracyjnie (czyli po prostu przesłać zdjęcia (żeby dało się z nich ustalić informacje) i napisać, co się znalazło), albo można podać cechy:

Zdjęcie:

Gatunek:

Rodzaj:

Rodzina:

Morfologia:
- Pokrój:
- Łodyga:
- Liście:
- Kwiaty:
- Owoce (w zależności od rośliny, opcjonalnie):
- Korzeń (w zależności od rośliny, opcjonalnie):

Opis: (opcjonalnie. Czyli gdzie rośnie naturalnie; kiedy się rozwija, kwitnie i owocuje; można dać zastosowania itd.).

Można oczywiście też opisowo zawrzeć wszystkie informacje (jeżeli komuś tak łatwiej).

[Xawery Królikiewicz]

Gatunek: Cebula Nizinna

Rodzaj: czosnek

Rodzina: amarylkowate

Morfologia:
Pokrój: Cebula nizinna wykształca pędy kwiatostanowe (głąbiki) wysokości 90–190 cm zakończone kulistymi baldachami zawierającymi 50–1000 kwiatów.
Łodyga: Krótka, spłaszczona część rośliny, która stanowi pochwę dla liści i bulwy.
Liście: Wąskie, długie, zielone, rosnące w rozecie u podstawy.
Kwiaty: Zebrane w kuliste kwiatostany na długich łodygach, składające się z białych lub różowych kwiatów.
Owoce: Torebki zawierające zwykle 6 trójgraniastych czarnych pomarszczonych nasion.
Korzeń: Cebula wytwarza wiązkowy system korzeniowy sięgający 30–40 cm.

Opis: Cebula nizinna naturalnie występuje w wielu zakątkach Pollinu, a na wyspie Fridonii głownie na północy. Może być uprawiana jako warzywo. Rośnie w glebach żyznych i dobrze przepuszczalnych i kwitnie latem. Cebula posiada charakterystyczny smak i aromat oraz intensywny zapach wywołujący łzawienie.

[Robert Drenin]

Gatunek: Ziemniak Zwyczajny

Rodzaj: Psianka

Rodzina: Psiankowate

Morfologia:
- Pokrój: Krzak o zmiennym pokroju i ulistnieniu. Składa się od 4 do 8 łodyg pionowo wzniesionych lub w dole odgiętych. Jest silnie lub też słabo ulistniona. Wysokość pędów średnio wynosi od 30 do 80 metrów. Pędy są lekko owłosione lub nagie.
- Łodyga: Łodygi są zielone, grube i mięsiste, o przekroju kanciastym lub okrągłym, często z lekkimi włoskami lub nagie.
- Liście: Liście są nieparzysto-pierzasto złożone i o różnej intensywności zielone. Listki są okrągłojajowate, z czego listek szczytowy swą wielkością i kształtem różni się od bocznych listków. Na liściu złożonym rośnie od 6 do 8 par listków i listeczków.
- Kwiaty: Kwiaty zebrane są w pozorny podbaldach o kolorze białym, różowym, bękitnym, fioletowym lub pośrednim, wraz z żółtozieloną gwiazdą pośrodku. Posiada 5 pręcików, zrośniętych u nasady z płatkami korony. Słupek składa się z dwukomorowej nagiej zalążni.
- Owoce: Owoce są małymi, kulistymi jagodami o średnicy od 1 do 2 centymetrów o barwie zielonej. Są trujące dla ludzi i rzadko dojrzewają w klimacie umiarkowanym. Zawierają około 300 nasion.
- Korzeń: Ziemniak produkuje wiązkowy system korzeniowy. Z podziemnej części łodygi wyrastają tzw. stolony (kłącza) na końcu których tworzą się zgrubienia w postaci bulw. Kłącza są długie, cienkie i rozgałęzione.

Opis:
Ziemniak Zwyczajny hodowany jest w wielu zakątkach na Pollinie, z uwagi na wielkie znaczenie kulinarne. Ziemniak Zwyczajny preferuje chłodniejsze klimaty umiarkowane, gdzie temperatura jest umiarkowana i nie przekracza 25-30°C. Optymalna temperatura do wzrostu ziemniaka to około 18-22°C. Najlepiej rosną w żyznych glebach żyznych i próchniczych. Preferują lekkie, przepuszczalne, bogate w składniki pokarmowe gleby o odczynie lekko kwaśnym. Ziemniak Zwyczajny zawiązuje bulwy w przedziale od 15 do 40 dni po posadzeniu i uzależnione jest to od kultywaru.
Na terenie Związku Kolektywistycznych Republik Rad może być uprawiany na Fridonii, jak również w zachodniej i wschodniej części Brodrii.

[Włodzimierz Molotin]

Gatunek: Daucus carota subsp. sativus — marchew uprawna

Rodzaj: Marchew (Daucus)

Rodzina: Selerowate (Apiaceae)

Morfologia:
- Pokrój: Roślina zielna, dwuletnia, w pierwszym roku tworząca przyziemną rozetę liści i zgrubiały korzeń spichrzowy. W drugim roku wyrasta pęd kwiatostanowy, osiągający zwykle około 60–100 cm wysokości.
- Łodyga: W pierwszym roku bardzo krótka, silnie skrócona i znajdująca się przy powierzchni ziemi. W drugim roku wyrasta prosta, rozgałęziona, bruzdkowana i owłosiona łodyga kwiatostanowa.
- Liście: Drobno, wielokrotnie pierzasto podzielone, delikatne, zielone, tworzące gęstą rozetę. Liście łodygowe mniejsze, osadzone na krótkich pochwach.
- Kwiaty: Drobne, białe lub kremowobiałe, zebrane w charakterystyczne baldachy złożone. Pojawiają się w drugim roku uprawy. Środkowy kwiat baldacha bywa ciemniejszy, czerwonawy lub purpurowy.
- Owoce: Suche, rozpadające się na dwie rozłupki, podłużne, pokryte drobnymi kolcami i szczecinkami. Zawierają po jednym nasieniu.
- Korzeń: Zgrubiały, mięsisty korzeń spichrzowy, najczęściej pomarańczowy, ale w zależności od odmiany również żółty, czerwony, biały lub fioletowy. Kształt od wydłużonego i stożkowatego do walcowatego. Stanowi główną część użytkową rośliny.

Opis:
Roślina ta posiada dwa etapy rozwoju. W pierwszym etapie roślina rozwija rozetę liści oraz zgrubiały korzeń spichrzowy. W drugim etapie wytwarza wysoki pęd kwiatostanowy, kwitnie i wydaje nasiona. Marchew jest powszechnie uprawiana w gospodarstwach rolnych. Wykorzystuje się ją głownie jako warzywo spożywcze, w formie surowiej, jak i przetworzonej. Stanowi również wartościową paszę dla zwierząt gospodarskich. Korzeń jest bogaty w m.in. cukry, sole mineralne, karoten, z którego organizm wytwarza witaminę A. Marchew najlepiej uprawia się na glebach lekkich, żyznych, przepuszczalnych i niezbyt wilgotnych. Nasiona wysiewa się zazwyczaj wczesną wiosną, a korzenie zbiera od lata do jesieni, zależnie od odmiany i terminu siewu.

[Włodzimierz Molotin]

Gatunek: Pszenica północnonordacka

Rodzaj: Pszenica.

Rodzina: Wiechlinowate.

Morfologia:
- Pokrój: Roślina zielna osiągająca wysokość od 60 do 110 cm. Tworzy zwarte kępy, odporne na silne wiatry i niskie temperatury. Jej źdźbła są stosunkowo krótkie i elastyczne, dzięki czemu nie łamią się łatwo podczas sztormów.
- Łodyga: Prosta, sztywna, podzielona na węzły i międzywęźla. Ma zielonoszarą barwę, a przed dojrzewaniem ziaren stopniowo przybiera złocisty odcień. Pokryta jest cienką warstwą woskową ograniczającą utratę wody.
- Liście: Długie, wąskie, ciemnozielone z niebieskawym nalotem. Mają grube, lekko zwinięte brzegi, które pomagają ograniczyć utratę wilgoci podczas zimnych wiatrów. W okresie jesiennym przybierają barwę oliwkową.
- Kwiaty: Drobne, niepozorne, zebrane w kłos na szczycie łodygi. Kwitnienie przypada na krótki okres letni. Roślina jest głównie samopylna, co pozwala jej skutecznie rozmnażać się nawet w warunkach ograniczonej aktywności owadów.
- Owoce: Ziarniaki o długości około 6–9 mm, początkowo zielone, a po dojrzeniu jasnobrązowe lub złociste. Są bogate w skrobię i białko, a ich łuska jest grubsza niż u większości odmian pszenicy. Kłosy zawierają zwykle od 20 do 35 ziaren.
- Korzeń: Silnie rozwinięty system korzeniowy, sięgający do około 80 cm w głąb gleby. Liczne korzenie boczne umożliwiają pobieranie składników mineralnych z płytkich, ubogich gleb wyspy.

Opis:
Roślina występuje przede wszystkim na nizinach przybrzeżnych, w osłoniętych dolinach. Naturalne populacje spotyka się również na południowych stokach wzgórz, gdzie mają dostęp do większej ilości światła słonecznego.

Pszenica ta stanowi podstawę lokalnego rolnictwa. Wykorzystuje się ją do produkcji ciemnego chleba, kasz, mąki oraz fermentowanych napojów zbożowych. Jej słoma służy jako pasza dla zwierząt i materiał izolacyjny w budownictwie. Ziarna przechowywane w suchych, kamiennych spichlerzach mogą zachowywać przydatność do spożycia przez kilka lat.

Ciekawostka: Według miejscowych rolników najlepsze plony uzyskuje się po wyjątkowo wietrznych zimach. Jest to związane z odkładaniem się na polach drobnych osadów mineralnych przynoszonych przez oceaniczne wichury. Niektóre odmiany tej pszenicy mają fioletowawy odcień kłosów, co jest cechą szczególnie cenioną przez lokalnych piekarzy.